معرفی: آستمال“یکی از روستاهای آذربایجان شرقی واقع درشهرستان ورزقان، از بخش خاروانا می باشد.این روستا با مختصات جغرافیایی 46 درجه و 20 دقیقه طول شرقی و 38 درجه و 43 دقیقه عرض شمالی، در 30 کیلومتری شمال غربی شهر ورزقان واقع شده است. رودخانه ی کم آب ولی پر برکت آستمال از کوه‌های: چوآمار(کوه عمار)،لغه ری،دئوندیل ،(سید جبرئیل)،چاغ درسی و اوزور سرچشمه می‌گیرد،(قرار بود سدی مقابل آن برای بهبود و توسعه ی کشاورزی وباغ های آستمال در سال"74" احداث شود.که تا به امروز،سخنی بیش نبوده است)این رود اگردرفصل تابستان ازدست اهالی جان سالم به در ببرد! از میان روستا می‌گذرد وابتدا به بویوک چای(رود بزرگ)وسپس در پایین دست به تک‌چای(رودی که از بغل امام زاده سید محمد آقا نوجه مهر می گذرد)می ریزد.ودر آخر سردر آغوش رود آراز(ارس)جای می گیرد.آب آشامیدنی این روستا از چشمه های خود روستا تآمین می گردد.                                                                                          چشمه های روستا که در یئوخوش(شرق روستا) قرار دارند،به نام های محلی:                                                                       قره خان چشمه سی،گل بهار چشمه سی،سوستین چشمه سی،باغلار باشی چشمه سی،سرپیله چشمه سی،کریم چشمه سی،باقر چشمه سی،دورآنا چشمه سی،آغ چشمه و...می باشند. باغات آستمال که ازغرب (دره ی اوزور) تا شرق(بویوک چای)حدودآ به طول20کیلومتر در کنا ر رود آستمال قرار گرفته اند.زیبایی خاصی به نمای روستا بخشیده است.وبه علت طبیعی بودن و عدم استفاده از سموم شیمیایی میوه جاتی باطعم طبیعی و خوش مزه، دارد.                                                                                  ازمیوه جات روستا،می توان به:                                                     گردو،سیب،گلابی،گیلاس،آلبالو،زردآلو،آلو،آلوچه،توت،شاتوت،انگور و...اشاره نمود.وبا وجود خاک حاصلخیز هرگونه محصول کشاورزی در این منطقه به بار می نشیند.که متاًسفانه، عدم آب کافی برای کشاورزی وآبیاری نا درست سنتی، منطقه را با چالش مواجه کرده است. اخیرآ با خبر شدیم که، لوله هایی جهت مقابله وجلو گیری از هدر رفتن آب در مسیر رود،از طرف جهاد کشاورزی و با زحمات زیاد و خالصانه ی آقای یونس نوروزیان،به روستا داده شده.که تا به امروزبا کم لطفی مسئولین و اهالی، اقدامی برای دریافت لوله ها که کمک زیادی برای کشاورزی روستا به همراه دارد، صورت نگرفته است.                                                                                           دره های زیبا،با نام های محلی: سویود(بید) دره سی،بدر دره سی،صابی(صبا) دره سی،قافار(غفار) دره سی،کئوهول(غار) دره سی،سه رپیله(پرتگاه) دره،سئوستین(سروستان)دره،چاغ(آلاچیق) دره سی،ائوزور(آذر) دره سی،طوبی دره سی،اونه(آنا)دره سی،کریم دره سی و...، ارتفاع روستای آستمال از سطح دریا 1800 متر است و آب و هوای آن در فصول بهار و تابستان معتدل و در پاییز و زمستان سرد است. روستای آستمال سابقۀ تاریخی کهنی دارد و در گذشته به ”دژ قوم ماد“ معروف بوده است. سکونت در این مکان به هزارۀ اول قبل از میلاد باز می گردد.                                                                                محلات روستا با نام‌های محلی:"ناب(ناو)باشی"يوخاري چاي"اشه غه چاي"مشی خرمنی"اوشني دره" ”گونِی کوچه“، ”قوزِی کوچه“، ”میدان“، ”که دره “ و ”دوشلی کوچه“ بیانگر قدمت بسیار کهن این روستا است.                                                                                            شغل اهالی روستا:   اکثرمردم روستا با دام داری و کشاورزی روزگار می گذرانند.به علت کوهستانی بودن منطقه،بز و گوسفند، بیشتر به چشم می خورد. البته،گاوداری   نیزانجام می شود.و به دلیل پوشش گیاهان مطلوب در چراء گاهای آستمال،با چراء بز و گوسفندان از این گیاهان، مواد لبنی مرغوب وطبیعی بدست می آید.اخیرآ زنبور داری دربین اهالی روستا رونق گرفته است.و عسل طبیعی ارسباران شهرت جهانی دارد.                                                                                    محصولات لبنیاتی:                                                                       شیر،نهره کره سی( کره ی سنتی)،پنیر،سرشیر،ماست،دوغ نهره،روغن حیوانی،کوپه پنیری(پنیرکوزه ی سفالی)،کشک و...                         صنایع دستی:نخ بافتنی های دستی این روستا ازپشم گوسفندان تراشیده می شود.مراحل کار به روش کاملآسنتی انجام می گردد.هر ساله صاحبان گوسفندان دراوایل پائیز،گله گوسفندان را در رود بزرگ آستمال(بویوک چای)جمع می کنند.وبا زدن سدی کوچک در مقابل رود،گوسفندان را در آب می شویند.تا پشم گوسفندان قبل از تراش،آری از گرد وغبارباشد.سپس پشم گوسفندان را با قیچی مخصوص تراش پشم(قیخ لیخ) اصلاح می کنند.و دوباره پشم های تراشیده شده را در آب می شویند.و بعد در شانه ی مخصوص،پشم ها را شانه می کنند تا نرم تر گردند.ودر آخر با ریسمان دستی(الیجه)و(گهره)پشم ها را میریسند تا نخی برای بافتن آماده باشد.واز آن نخ،زنان هنرمند روستای آستمال نقش های ماندگار می آفرینند.مانند:جاجیم،گلیم،فرش دست باف،کلاه پشمی،پیراهن وشلوار پشمی،جوراب پشمی،شال پشمی و بافتنی های پشمی دیگر...البته امروزه با ورود صنایع ماشینی،این هنر با هنرمندانش کم کم به فراموشی خواهند رسید.                                                                                                                                                                                                                                                                                           چندتا عکس زیبا و دیدنی از روستای آستمال  

  غیر قابل توصیف...                                                                                                                                                                                                                 عکس از:سردار پور طهماسب                                                                   

بقیه ی تصاویر را در ادامه ی مطلب مشهاده فرمائید.